قیام عیسی مسیح پایان سلطه مرگ برای کسانی است که به او ایمان آورده‌اند؛ پایان سلطه جسم و اعمال مرده جسم که در کلام خدا شرح داده شده است. (رومیان ۶:۹–۱۱ ؛ عبرانیان ۹:۱۴)
کسانی که حقیقتاً با مسیح از مردگان قیام کرده‌اند، باید ثمره و میوه قیام در آنان دیده شود. آنان خلقتی تازه هستند، زیرا خلقت کهنه با مسیح دفن شده است. (دوم قرنتیان ۵:۱۷ ؛ رومیان ۶:۴)
چگونه کسی که چنین ادعایی دارد می‌تواند بدی کند؟ چگونه می‌تواند علیه برادران و خواهران خود نقشه‌های پلید بکشد و رفتاری شبیه قائن داشته باشد؟ (اول یوحنا ۳:۱۲)
گاهی دیده می‌شود که افراد برای کسب و حفظ جایگاه، دیگران را لگدمال می‌کنند. این ثمره قیام نیست. (غلاطیان ۵:۱۹–۲۱)
کسی که در مسیح است، فکرهای مسیح را دارد. (اول قرنتیان ۲:۱۶)
فکرهای مسیح، فکرهای دسته‌بندی و فرقه‌ای نیست؛ فکرهای مسیح فکرهای قائنی و دشمنی نیست. ذهن تازه، ذهنی غیر فرقه‌ای است که خدا را در همه جا متابعت می‌کند و حتی اگر چیزی مخالف عقیده او باشد می‌تواند بگوید: «نه خواهش من، بلکه اراده تو کرده شود.» (لوقا ۲۲:۴۲)
ایمانداران قرن اول چنین تجربه عمیقی داشتند؛ برای همین مانند یک فرقه عمل نمی‌کردند، بلکه چون یک بدن و با هدایت روح‌القدس زندگی می‌کردند. (اعمال رسولان ۲:۴۲–۴۷ ؛ اول قرنتیان ۱۲:۱۳)
اگر هر کسی که مدعی ایمان به قیام مسیح است صاحب فکر مسیح شود، فضای کلیساهای ما تغییر خواهد کرد. اما بسیاری نه درکی از مرگ مسیح دارند و نه درکی از قیام او؛ برای همین نمی‌توانند با مرگ و قیام مسیح شریک باشند. (فیلیپیان ۳:۱۰)
در ایمان به مرگ مسیح، شخص از راه‌ها و فرقه‌های انتخابی خود دست می‌کشد و وارد تنها راه باریک که «شاهراه مقدس» نامیده شده می‌شود؛ و در این راه باید با فکرهای جدید گام برداشت، وگرنه دیر یا زود شخص دوباره خود را در راه‌های پهن خواهد دید. (متی ۷:۱۳–۱۴ ؛ اشعیا ۳۵:۸)
پس اگر کسی مدعی است که با مسیح از مردگان برخاسته است، باید فکرهای مسیح در او دیده شود؛ باید قدرت تبدیل خدا در او آشکار باشد و محبت که کمربند کمال است در او دیده شود. (کولسیان ۳:۱۴)
پولس رسول دعا می‌کرد تا قدرت قیامت مسیح را درک کند؛ او می‌دانست هر چه بیشتر این حقیقت را درک کند، بیشتر و بیشتر شبیه مسیح خواهد شد. (فیلیپیان ۳:۱۰) کسی که با مسیح قیام نکرده است بدون شک خواهد پوسید.
