روز یکشنبه

قیام عیسی مسیح پایان سلطه مرگ برای کسانی است که به او ایمان آورده‌اند؛ پایان سلطه جسم و اعمال مرده جسم که در کلام خدا شرح داده شده است.
(رومیان ۶:۹–۱۱ ؛ عبرانیان ۹:۱۴)

کسانی که حقیقتاً با مسیح از مردگان قیام کرده‌اند، باید ثمره و میوه قیام در آنان دیده شود. آنان خلقتی تازه هستند، زیرا خلقت کهنه با مسیح دفن شده است.
(دوم قرنتیان ۵:۱۷ ؛ رومیان ۶:۴)

چگونه کسی که چنین ادعایی دارد می‌تواند بدی کند؟ چگونه می‌تواند علیه برادران و خواهران خود نقشه‌های پلید بکشد و رفتاری شبیه قائن داشته باشد؟
(اول یوحنا ۳:۱۲)

گاهی دیده می‌شود که افراد برای کسب و حفظ جایگاه، دیگران را لگدمال می‌کنند. این ثمره قیام نیست.
(غلاطیان ۵:۱۹–۲۱)

کسی که در مسیح است، فکرهای مسیح را دارد.
(اول قرنتیان ۲:۱۶)

فکرهای مسیح، فکرهای دسته‌بندی و فرقه‌ای نیست؛ فکرهای مسیح فکرهای قائنی و دشمنی نیست. ذهن تازه، ذهنی غیر فرقه‌ای است که خدا را در همه جا متابعت می‌کند و حتی اگر چیزی مخالف عقیده او باشد می‌تواند بگوید: «نه خواهش من، بلکه اراده تو کرده شود.»
(لوقا ۲۲:۴۲)

ایمانداران قرن اول چنین تجربه عمیقی داشتند؛ برای همین مانند یک فرقه عمل نمی‌کردند، بلکه چون یک بدن و با هدایت روح‌القدس زندگی می‌کردند.
(اعمال رسولان ۲:۴۲–۴۷ ؛ اول قرنتیان ۱۲:۱۳)

اگر هر کسی که مدعی ایمان به قیام مسیح است صاحب فکر مسیح شود، فضای کلیساهای ما تغییر خواهد کرد. اما بسیاری نه درکی از مرگ مسیح دارند و نه درکی از قیام او؛ برای همین نمی‌توانند با مرگ و قیام مسیح شریک باشند.
(فیلیپیان ۳:۱۰)

در ایمان به مرگ مسیح، شخص از راه‌ها و فرقه‌های انتخابی خود دست می‌کشد و وارد تنها راه باریک که «شاهراه مقدس» نامیده شده می‌شود؛ و در این راه باید با فکرهای جدید گام برداشت، وگرنه دیر یا زود شخص دوباره خود را در راه‌های پهن خواهد دید.
(متی ۷:۱۳–۱۴ ؛ اشعیا ۳۵:۸)

پس اگر کسی مدعی است که با مسیح از مردگان برخاسته است، باید فکرهای مسیح در او دیده شود؛ باید قدرت تبدیل خدا در او آشکار باشد و محبت که کمربند کمال است در او دیده شود.
(کولسیان ۳:۱۴)

پولس رسول دعا می‌کرد تا قدرت قیامت مسیح را درک کند؛ او می‌دانست هر چه بیشتر این حقیقت را درک کند، بیشتر و بیشتر شبیه مسیح خواهد شد.
(فیلیپیان ۳:۱۰)
کسی که با مسیح قیام نکرده است بدون شک خواهد پوسید.