“اما شما ملتی برگزيده و مملكتی از كاهنان و امتی مقدس و قومی كه ملك خاص خداست هستيد، تا فضايل او را اعلام كنيد كه شما را از تاريكی به نور حيرت انگيز خود فرا خوانده است.” (اول پطرس 2: 9)
بسياری از ما تمام زندگی خود را جهت كسب پذیرفته شدگی صرف می نماییم و می خواهیم این پذیرفته شدگی را از والدین، همسالان و شرکای خود به دست آوریم.
ما به مردم احترام می گذاریم اما گاهی نیز به آنها حسادت می ورزیم. ميل به پذیرفته شدن، ما را به انجام انواع كارها سوق می دهد. اين کارها می تواند بر نوع لباسهايی كه می پوشيم، اتومبيل هايی كه رانندگی می كنيم، خانه هايی كه می خريم و مشاغلی كه انتخاب می كنيم تأثير بگذارد. گاهی اوقات مردم برای پذیرفته شدن حتی به کارهای دیوانه وار نیز دست می زنند. نوجوانی كه با تحمل سختی ها می خواهد خود را با اطرافیانش وفق دهد ممکن است اقدام به کارهای پرمخاطره نماید. تمايل مردم برای پذيرفته شدن اشتیاق آنها به حفظ امنیت را از بين می برد. اگر تا به حال از كودكی بيس بال بازی كرده ايد و در آن بازی ها تيم هايی انتخاب شده اند، آیا به خاطر داريد وقتی بهترین بازیکن تیم، شما را برای بازی انتخاب کرد، چه احساس بی نظیری به شما دست زد؟ و آیا این را نیز به ياد داريد كه وقتی در ميان آخرين نفرات برای بازی انتخاب می شدید، چه احساس بدی می کردید؟ ما از احساس پذیرفته شدن لذت می بریم. آيا می دانيد خدا شما را انتخاب كرده است؟ كتاب مقدس در اول پطرس 2: 9 می فرماید شما ملتی برگزيده هستيد! این گفته بايد عزت نفس شما را بالا ببرد! مسيح شما را پذيرفته نه به اين دليل كه سخت تلاش كرده ايد و يا به اين دليل كه به طرز خاصی مستحق آن هستيد. خدا به سادگی می فرماید: من تو را انتخاب كردم . وقتی شما عضوی از خانواده خدا باشيد، عضویت شما هرگز تغيير نخواهد كرد و خدا هميشه پذیرای شما است! حتی اگر در خانواده خود طرد شدگی را تجربه كرده اید، خانواده الهی این گونه عمل نمی کند. كتاب مقدس به ما چنین وعده ای می دهد: “چون پدر و مادرم مرا ترك كنند، آنگاه خداوند مرا بر می دارد.” (مزمور 27: 10) شاید عيسی را در زندگی خود پذيرفته اید اما آيا این را نیز متوجه شده اید كه مسيح هم متقابلاً شما را پذيرفته؟ این پذیرفته شدن نیازی به تلاش شما ندارد. لازم نيست خود را ثابت كنيد. مسیح شما را امروز، فردا و برای همیشه پذیرفته!
واژۀ ایمان در عهدعتیق با واژگان دیگری از جمله توکل، اعتماد و امید مترادف شده است. عهدعتیق همچون عهدجدید مبنای رابطه با خدا را تکیه و اعتماد بر او میداند
