اولین موضوعی که در مسیحیت باید به آن اشاره شود کلمه دین یا مذهب است شاید تصور خیلی از انسان ها این باشد که خوب مسیحیت نیز یک دینی مانند بقیه ادیان است اما اگر مفهوم دین را متوجه بشیم این دید اشتباه برداشته خواهد شد. به طور خلاصه دین یا مذهب به مجموعه ای از بایدها و نبایدها و بهتر بگیم شریعت است که یک انسان باید آنها را انجام دهد تا به واسطه اعمال خود با توجه به استانداردهای خدای آن ، مورد قبول واقع شود یا برای خود توشه ای جمع کن که یک روزی در داوری خدا رهایی پیدا کند اما یقین به این رهایی و نجات ندارد چون نمی داند همه قوانین را رعایت کرده یا خیر !!!!
اما مسیحیت می گوید نجات ما به واسطه اعمال خود ما نیست و قرار نیست لیستی از باید ها و نباید ها را انجام دهیم تا یک روزی به خدا برسیم ، انسان الان نیاز به دریافت نجات دارد نه یک روزی که کار از کار گذشته باشد و اگر خودمان بتوانیم خوب باشیم دیگر نیاز به خدا نداریم در مسیحیت نجات فقط و فقط ایمان است و بس، یعنی ایمان به کار عیسی مسیح خداوند روی صلیب ، مرگ و رستاخیز از دنیای مردگان یعنی همه کار را خداوند انجام داده و کافیست به کار خداوند اعتراف کنیم و این ایمان ، ما را تجهیز می کند ما با استانداردهای کلام خدا رفتار کنیم مثل بذری است که کاشته می شود و روز به روز ثمر می آورد.
پس کلمه دین و مذهب بازی با کلمات نیست ، مسیحیان دین ندارند چون هیچ کس با دین به خدا نمی تواند برسد ما به خدا رسیدیم نه به خاطر اعمال نیکمان یا اینکه آدم خیلی خوبی بودیم خیر بلکه به خاطر فیض و بخشش خداوند است پس مسیحیت یعنی رابطه و شراکت کاملا دوطرفه با خدای آسمان و زمین و خالق ما که مانند یک پدربا ما رابطه دارد و ایمان به مسیح باعث می شود ما دیگر بنده های خدا نباشیم بلکه فرزندان او باشیم
صحبت های بالا به استناد کلام خداوند است:
غلاطیان 2: 16 خوب میدانیم که هیچکس با اجرای مقرّرات شریعت در حضور خدا کاملاً نیک محسوب نمیشود. بلکه فقط بر اثر ایمان به عیسی مسیح نیک محسوب میگردد. ما خود نیز به مسیح عیسی ایمان آوردیم تا به وسیلة ایمان و نه با اجرای شریعت نیک شمرده شویم. نه فقط ما بلکه هیچ بشری از راه انجام احکام شریعت نمیتواند نیک محسوب شود.
رومیان 10: 9 که اگر به زبان خود اعتراف کنی «عیسی خداوند است» و در دل خود ایمان داشته باشی که خدا او را از مردگان برخیزانید، نجات خواهی یافت.
رومیان 3: 27 پس جای بالیدن کجاست؟ جایی برای آن نیست. به چه دلیل؟ آیا به دلیل انجام دادن شریعت؟ خیر، بلکه چون ایمان میآوریم.
انجیل یوحنا 15: 15 – 16
دیگر شما را بنده نمیخوانم زیرا بنده نمیداند اربابش چه میکند. من شما را دوستان خود خواندهام زیرا هرچه را از پدر خود شنیدم برای شما شرح دادم. شما مرا برنگزیدهاید بلکه من شما را برگزیدهام و مأمور کردم که بروید و میوه بیاورید، میوهای که دایمی باشد تا هرچه به نام من از پدر بخواهید به شما عطا نماید.
به خاطر همین است که همه کسانی که در مسیحیت ایماندار شدن نمی توانند ریاکاری کنند شاید برخی این کار را انجام دهند اما وقتی کلام را می خوانیم متوجه می شویم جایی برای ریاکاری نیست حتی بی فاییده است چون افراد به دلیل خوب بودنشون یا اعمالشون نبوده که خداوند آنها را فرزند خود خوانده افسسیان 2: 8 – 9 زیرا به سبب فیض خداست که شما از راه ایمان نجات یافتهاید و این کار شما نیست بلکه بخشش خداست. این نجات نتیجة کارهای شما نیست، پس هیچ دلیلی وجود ندارد که کسی به خود ببالد. یعنی همه یکسان هستند از لحاظ ارزش
برای همین عیسی خداوند ریاکاری افراد مذهبی و ملاهای یهود را محکوم کرد
برای همین عیسی خداوند ریاکاری افراد مذهبی و ملاهای یهود را محکوم کرد
برای همین عیسی خداوند ریاکاری افراد مذهبی و ملاهای یهود را محکوم کرد
انجیل متی 15: 7 – 9
ای ریاکاران! اشعیا دربارة شما درست پیشگویی کرد وقتی گفت: “این قوم با زبان خود، به من احترام میگذارند،امّا دلهایشان از من دور است. عبادت آنها بیهوده است زیرا اوامر انسانی را به جای احکام الهی تعلیم میدهند.”»
انجیل متی 23: 1 – 36
آنها بارهای سنگین را میبندند و بر دوش مردم میگذارند درحالی که خودشان حاضر نیستند برای بلند کردن آن بار حتّی انگشت خود را تکان دهند. هرچه میکنند برای تظاهر و خودنمایی است. دعاهای بسته شده به بازو و پیشانی خود را قطورتر و دامن ردای خویش را پهنتر میسازند.آنها دوست دارند در صدر مجالس بنشینند و در کنیسهها بهترین جا را داشته باشند و مردم در کوچهها به آنها سلام نمایند و آنها را “استاد” خطاب کنند.کسی در میان شما از همه بزرگتر است که خادم همه باشد.زیرا هرکه خود را بزرگ سازد حقیر خواهد شد و هرکه خود را فروتن سازد به بزرگی خواهد رسید.»
«وای بر شما ای علما و فریسیان ریاکار! شما درهای پادشاهی آسمان را بر روی مردم میبندید، خودتان وارد نمیشوید و دیگران را هم که میخواهند وارد شوند، باز میدارید.
وای بر شما شما مال بیوه زنها را میبلعید و حال آنکه محض خودنمایی نماز خود را طول میدهید، به این جهت شما شدیدترین کیفرها را خواهید دید.
«وای بر شما ای علما و فریسیان ریاکار، شما دریا و خشکی را طی میکنید تا کسی را پیدا کنید که دین شما را بپذیرد. و وقتی که موفّق شدید، او را دو برابر بدتر از خودتان سزاوار جهنّم میسازید.»
«وای بر شما ای علما و فریسیان ریاکار، شما از نعناع و شوید و زیره دهیک میدهید، امّا مهمترین احکام شریعت را که عدالت و رحمت و صداقت است، نادیده گرفتهاید. شما باید اینها را انجام دهید و در عین حال از انجام سایر احکام نیز غفلت نکنید.
ای راهنمایان کور که پشه را صافی میکنید و شتر را میبلعید.»
«وای بر شما ای علما و فریسیان ریاکار، شما بیرون پیاله و بشقاب را پاک میکنید درحالی که درون آن از ظلم و ناپرهیزی پُر است ای فریسی کور، اول درون پیاله را پاک کن که در آن صورت بیرون آن هم پاک خواهد بود.»
«وای بر شما ای علما و فریسیان ریاکار، شما مثل مقبرههای سفید شدهای هستید که ظاهری زیبا دارند، امّا داخل آنها پر از استخوانهای مردگان و انواع کثافات است! شما هم همینطور ظاهراً مردمانی درستکار ولی در باطن پر از ریاکاری و شرارت هستید.»
«وای بر شما ای علما و فریسیان ریاکار، شما مقبرههای انبیا را میسازید و بناهایی را که به یادبود مقدّسین ساخته شده، تزئین میکنید
انجیل لوقا 18: 9 – 14
همچنین عیسی برای کسانی که از نیکی خود مطمئن بودند و سایرین را از خود پستتر میشمردند این مَثَل را آورده گفت: «دو نفر برای دعا به معبد بزرگ رفتند، یکی فریسی و دیگری باجگیر بود. آن فریسی ایستاد و با خود دعا کرد و گفت: “ای خدا، تو را شکر میکنم که مانند سایرین، حریص و نادرست و زناکار و یا مانند این باجگیر نیستم. هفتهای دو بار روزه میگیرم. دهیک همة چیزهایی را که به دست میآورم میدهم.” امّا آن باجگیر دور ایستاد و جرأت نگاه کردن به آسمان را نداشت بلکه به سینة خود میزد و میگفت: “ای خدا، به من گناهکار ترحّم کن!” بدانید که این باجگیر بخشوده شده به خانه رفت و نه آن دیگری. هرکه خود را بزرگ نماید خوار خواهد شد و هرکه خود را فروتن سازد سرافراز خواهد گردید.»
و نتیجهگیری ….